SOBOTA XX TYGODNIA ZWYKŁEGO, ROK II



PIERWSZE CZYTANIE  (Ez 43,1-7a)

Chwała Boża wraca do świątyni

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela.

Anioł poprowadził mię ku bramie, która skierowana jest na wschód. I oto chwała Boga Izraela przyszła od wschodu, a głos Jego był jak szum wielu wód, a ziemia jaśniała od Jego chwały. Było to widzenie równe temu, które oglądałem wtedy, gdy przyszedł, by zniszczyć miasto, widzenie równe temu, które oglądałem nad rzeką Kebar. I upadłem na twarz.
A chwała Pana weszła do świątyni przez bramę, która skierowana była ku wschodowi. Wtedy uniósł mię duch i zaniósł mię do wewnętrznego dziedzińca. A oto świątynia pełna była chwały Pana.
I usłyszałem, jak ktoś mówił do mnie od strony świątyni, podczas gdy ów mąż stał jeszcze przy mnie. Rzekł do mnie: „Synu człowieczy, to jest miejsce tronu mojego, miejsce podstawy dla mych stóp, gdzie chcę na-wieki mieszkać pośród Izraelitów”.

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY  (Ps 85,9ab-10.11-12.13-14)

Refren: Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale.

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: *
oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim. Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy się Jego boją *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotykają się ze sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam obdarzy szczęściem, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim będzie kroczyć sprawiedliwość, *
a śladami Jego kroków zbawienie.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ  (Mt 13,9a)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Jeden jest ojciec wasz w niebie
i jeden jest wasz Nauczyciel, Chrystus.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA  (Mt 23,1-12)

Kto się wywyższa, będzie poniżony

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza.

Jezus przemówił do tłumów i do swoich uczniów tymi słowami:
„Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów. Lubią zaszczytne miejsce na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach. Chcą, by ich pozdrawiano na rynku i żeby ludzie nazywali ich Rabbi.
Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.
Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”.

Oto słowo Pańskie.


KOMENTARZ

Życie w Bogu

Centralna pozycja Boga nie dopuszcza jakichkolwiek rywali, a tym bardziej tych, którzy sami siebie ubóstwiają, oszukując siebie i innych. Ta nadrzędna pozycja Boga w życiu zakłada konieczność egzystencjalnego określenia nas samych, abyśmy bardzo jasno mieli postawione nasze priorytety. Bóg jest Ojcem i Nauczycielem, do Niego należy pierwszeństwo i prawdziwe przewodnictwo. Nikt nie może sobie być Bogiem. Czynienie z siebie bóstwa jest formą czczenia samego siebie, które wyrządza nam wielką krzywdę, gdyż wypacza nasze człowieczeństwo. Zwracamy uwagę na świadków, których czyny są spójne z ich wiarą, a nie na uczonych, którzy mówią czysto teoretycznie i praktykują w życiu jedynie to, na co przychodzi im chęć.
Także ja mam pokusę ubóstwienia siebie, poczucia się centrum wszechświata, i wiem, że to mnie oddala od Ciebie. Z tego powodu proszę Ciebie, Panie, abyś dopomógł mi skoncentrować moje życie w Tobie, w Twojej woli.

 
   Rozważania zaczerpnięte z „Ewangelia 2010”, Edycja Świętego Pawła